Het geitje op de micro bus

Toen ik een paar dagen geleden met mama aan het bellen was vertelde ik over allerlei verschillen hier in vergelijking met Nederland. Cultuur verschillen, gebruiken en gewoon kleine dingetjes waar je nooit over zou nadenken. Ze zei dat ik daar een post over moest schrijven omdat ze het zo grappig vond, in de veronderstelling dat meer mensen dat zouden vinden. Vandaag dus allemaal verschillen tussen Nepal en Nederland.

Nepalezen gebruiken geen wc papier en dus moet ik dat zelf kopen, maar ook mag ik dat niet in de wc gooien. Dat moet in het prullenbakje.

Nepalezen gebruiken hun linkerhand dus op het toilet, daarom mag je bijna niks met je linkerhand. Je mag bijvoorbeeld niks aangeven of aanpakken met links.

Hier word er links gereden.

Ik heb al een paar weken niet meer in een normale auto gezeten, de busjes waar ik in rijd zouden in Nederland echt al 100 keer niet meer door de keuring zijn gekomen. De bekleding is bruin van de viezigheid, hangt van de bankjes af en er zitten overal butsen in het blik. Laatst zat ik zelfs in een busje met allemaal breuken in de vooruit. En ik kan echt niet wachten totdat ik weer in zo’n luxe auto kan zitten!

Alles wordt vervoerd met de micro bussen, vanochtend toen ik naar huis liep zag ik zelfs een klein geitje bovenop een bus staan, vastgebonden aan het rek. Dat maakte me wel echt hardop aan het lachen, het arme beestje met wapperende oren over de drukke straten van Kathmandu.

In Nepal ontbijten ze niet, in plaats daarvan eten ze om 9 uur ’s ochtends, ze staan echt heel vroeg op, hun lunch wat bestaat uit rijst (bhat) met een linzensoep (dal) eroverheen en dan vaak nog een groeten curry erbij. ’s Avonds om 8 uur eten ze ook dal bhat als avondeten.

Gas komt hier uit gasflessen die een keer per week per wijk worden uitgedeeld, dan lever je je oude in en krijg je een nieuwe. Die ouden worden dan dus vervolgens ergens weer gevuld zodat ze weer kunnen worden uitgedeeld.

Hetzelfde gebeurd met drinkwater in grote flessen. Tegen inlevering van een lege krijg je een volle, natuurlijk moet je er ook voor betalen.

Mensen hebben hier een heel ander gevoel voor humor, zo lachen ze bijvoorbeeld heel erg hard als iemand valt of zich stoot. Dat vinden ze echt heel erg grappig.

Ze hebben hier geen hoezen voor je dekbed. Het dekbed heeft al een mooie buitenkant zeg maar en dan leggen ze er een lossen lap stof onder, die een keer in de zoveel tijd wordt gewassen. Je ligt dus onder twee lossen delen, super onhandig!

Er is niet de hele dag elektriciteit door een tekort. We hebben ongeveer 11 uur per 24 uur elektriciteit, de rest gaat met een generator die iedereen op het dak heeft staan.

Ze eten hier alles met hun handen, met hun rechterhand uiteraard…

Dat zijn de opvallende dingen die ik op dit moment kan bedenken.

IMG_2438

De afgelopen dagen heb ik het wat moeilijker gehad. Ik zat, zonder een goede reden, niet echt lekker in mijn vel. Gelukkig gaat het nu weer beter. Op het weeshuis gaat het erg goed, de kinderen zijn geweldige schatten en ik zie ze nu al groeien in van alles, terwijl ik er pas net ben. Gister kwamen twee Nepalese vrijwilligers uit het weeshuis naar me toe en vertelde dat er kinderen terug van school naar huis waren gestuurd omdat ze geen potlood en schrift hadden. Dat vond ik zo hartverscheurend om te horen dat ik voor alle kinderen een potlood, gum, puntenslijper en één schrift per vak heb gekocht. Vanochtend hebben we ze uitgedeeld, het geluk op hun gezichten was niet te beschrijven. De grootmoeder, zoals ze de vrouw van het weeshuis noemen, vertelde mij ook dat ze ontzettend blij was met mijn bijdrage, dat ik ze wat liefde, aandacht en kennis schenk en dat ik zo plichtsgetrouw er iedere dag ben. Dat was echt heel fijn om te horen omdat ik zo nu en dan nog wel eens twijfel aan hoe blijvend mijn bijdrage nou eigenlijk is. De schoolspullen zijn trouwens mogelijk gemaakt door een gift die ik van de vader van Evert heb gekregen voor dat ik vertrok, om iets moois voor de kinderen van te doen.

IMG_2437

Dit zijn gebedsrollen, hier lopen Hindoestanen langs en dan laten ze ze allemaal ronddraaien.

Vandaag heb ik door het oude gedeelte van Kathmandu gedwaald waar ik ook de eerste zebrapaden ben tegengekomen! Op een heel erg groot kruispunt moesten ze er blijkbaar toch aan geloven, waar ik het helemaal mee eens ben. Op zijn Nepalees oversteken is daar echt niet mogelijk. Dat was ook een hele luxe straat, met allemaal mooie gebouwen en ik merkte dat dat super onwennig was. Ik heb de viezigheid, vuilnis, onverharde wegen, stank en vervallen gebouwen al helemaal geaccepteerd en voelde me misplaatst tussen al die pracht en praal en netheid van die weg.

X

 

Vorige bericht
Volgende bericht

1 Comment

  • Reply
    Henny van der Knokke
    4 maart 2016 at 12:51

    Marieke, ik lees net je verhaal, erg leuk om een indruk te krijgen van het Nepalese wereldje jij nu verblijft. Succes groetjes Henny

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge