Naar het weeshuis

Sanchai chha?

Gister was het dan eindelijk zover, na drie dagen hier binnen te hebben gezeten en niet zoveel te hebben gedaan. In die drie dagen heb ik me aardig veel verveeld en voelde me vaak alleen. Dus eindelijk, zelfstandig, de deur uit was echt een bevrijding! Ik ging namelijk voor het eerst naar het weeshuis.

Om naar het weeshuis te komen moet ik met een klein/micro (volkswagenbusje formaat) busje, waarin zoveel mogelijk Nepalezen zich proppen.  Daar zit ik ongeveer een kwartier in waarna ik nog een klein stukje moet lopen. In het huis wonen op dit moment net ietsje meer dan 30 kinderen. Ze hebben allemaal gelukkig wel hun eigen bedje. Voor de rest is het helaas best een beetje verdrietig. Het is erg koud in het huis, de kinderen lopen in versleten kleding en hebben nauwelijks speelgoed, een paar verloren plastic dingen en twee ballen. Daar houd het wel zo ongeveer op. De toilet is een gat in de vloer en er wordt gekookt op een houtvuurtje buiten in een golfplaten hutje. Gelukkig krijgen ze iedere dag wel veel te eten, helaas is dat dan wel weer grotendeels witte rijst. Doordat het zoveel kinderen zijn zie je dat er een soort hiërarchie is ontstaan en dat de ene meer zeggenschap heeft dan de ander. Ze wijzen elkaar terecht en moeten eigenlijk, net als op straat, hun eigen hachie redden. Ik ben blij om ze wat liefde en aandacht te kunnen geven, meer kan ik helaas niet doen. In de ochtend ben ik er van half acht tot tien waarna ze naar school gaan. Dan kom ik om vier weer terug tot half zes. Zes uur eet ik namelijk, in het vrijwilligers huis. In de tussentijd kan ik uitrusten en dingen in Kathmandu bezichtigen.

Doordat ik nu eindelijk de vrijheid heb om alleen de straat op te gaan voel ik me ook direct veel beter en gaan de dagen veel sneller. Wat gek klinkt, maar je moet bedenken dat ik helaas nog steeds veel last van heimwee heb. En hoe mooi en leuk dit avontuur ook is, ik kijk, terwijl ik geniet, ook weer erg uit naar huis. De combinatie van mooie dingen doen waardoor de tijd wat sneller gaat is dus heel erg fijn.

Gister heb ik voor het eerst een aap gezien, ietsje groter dan een grote kat. Hij liep door het park waar we met de kinderen aan het picknicken waren. Gek genoeg zag het er helemaal niet raar uit, maar wel leuk om een keer een aap in het wild te hebben gezien! Tijdens het picknicken hebben twee andere vrijwilligers die ook in het weeshuis werken sprite, cola en oreo koekjes gekocht en uitgedeeld. Sommige kinderen hadden nog nooit prik gehad en hun reacties waren echt prachtig! Ze vonden het zo bijzonder.

Oh en een update voor de Nepalese les: het vordert gestaag, niet snel want ik ben natuurlijk een oen in talen… 😉

De foto is het uitzicht vanaf het dakterras.

Vorige bericht
Volgende bericht

2 Comments

  • Reply
    Joy
    22 februari 2016 at 11:48

    Wat fijn om je berichten te lezen en wat een mooie foto vanaf het dakterras!
    Zo krijgen we een beetje een indruk van waar je bent.
    Je maakt veel mee, allemaal nieuwe indrukken, we kijken nu al uit naar volgende schrijfsels!
    Heel veel liefs van oma Joy

  • Reply
    Elosan
    5 maart 2016 at 10:30

    Hi Marieke! Klinkt zooooo herkenbaar het heimwee en de vrijheid! Ik ben altijd geïnteresseerd natuurlijk hoe men daar bouwt en je foto vind ik dan ook erg leuk. Lijkt heel erg op wat ik in India heb gezien. Het wordt steeds leuker…dus dat gaat goedkomen. Weet je dat ik mijn schone witte bank in Nederland heb zitten aaien toen ik terugkwam in Nederland? Belachelijk hè, maar ik heb ook altijd zo’n heimwee! Hoort erbij. Ik ga even je andere verhaal lezen! Superleuk om te lezen Marieke. Liefs van ons drie (eerste twee letters van onze drie namen vormt) Elosan

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge