Terug mogen komen op keuzes die je hebt gemaakt

Terwijl ik mijn ontbijtje zojuist op zat te peuzelen las ik mijn weg door een paar gemiste posts van Merel van De groene meisjes. Haar blog is voor mij een grote inspiratie, ze schrijft precies over onderwerpen waar ik op dit moment in geïnteresseerd ben en weet je aandacht vast te houden, ook al schrijft ze altijd heerlijk lange verhalen. Maar net aan het ontbijt dus, zat ik deze post van haar te lezen over het feit dat je terug mag komen op je keuzes. En hoe verder ik las hoe meer ik mij realiseerde dat ik dit jaar hetzelfde heb gedaan en gevoeld.

Zoals sommigen van jullie misschien wel weten wilde ik heel mijn middelbare school tijd naar de mode academie. Dat was mijn doel, daar leefde ik voor. Ik deed mee aan de kunstbende, tot twee keer toe, en deed de vooropleiding aan ArtEZ. Ik ging naar allerlei open dagen en ik verdiepte me in welke academie het beste bij me paste. Ik had het idee dat ik het helemaal voor elkaar had, ik wist wat ik wilde, ik ging het doen en was het niet dit jaar dan was het wel volgend jaar. Totdat ik werd afgewezen bij ArtEZ. Na een geweldige paar maanden daar, waar ik zo ontzettend veel had geleerd was het dan eindelijk zo ver. Mijn tijd, mijn toelating. Tijd om te stralen en er alles uit te halen. Ten minste, dat dacht ik. Want de toelating verliep kut, de docenten waren stom en de selectie was nog subjectiever dan kunst zelf is. Ik werd afgewezen en ik vond het verschrikkelijk, één uur. Daarna was ik er blij mee, want wat dachten die klootzakken wel niet. Dat ze mij op zo’n manier konden behandelen?! Ik wilde niets meer met ze te maken hebben, op naar het Rietveld. De school waar ik mij echt thuis voelde, daar kwam ik door de eerste selectie heen en daar ben ik nog steeds heel trots op. Na mijn presentatie ging het ook daar mis. Daar was ik al minder verdrietig van, ik wist wat de reden was. Mijn kunst past niet in de stijl van nu die je overal op de academies ziet en dat vind ik een stomme rede. Daar wil ik niets mee te maken hebben. Daarbij zou de consequentie zijn dat ik uit huis zou moeten en daar was ik niet klaar voor. Een tussenjaar werd het en wat ben ik daar blij mee. Ik heb een geweldige reis gemaakt en ik heb ontzettend mooie, spannende en nieuwe avonturen beleefd. Dingen van mezelf ontdekt en mezelf ontwikkeld in een hoog tempo, simpelweg omdat dat de enige manier was om gelukkig te worden. En eigenlijk wist ik het diep van binnen al voordat ik aan mijn toelating aan ArtEZ  begon, mode is niets voor mij. Het is mijn droom niet en ik wil het niet gaan doen. Dat had ik al lang aan mezelf toegegeven en ik ging er ook niet meer vanuit dat dat mijn toekomst zou worden.

Maar wat was nou het probleem? Waarom komen er nog steeds mensen, die dicht bij mij staan, achter dat ik het niet wil, ook al zijn we al een jaar verder? Omdat ik me ervoor schaamde. Ik roep, net als Merel, altijd alles van de hoogste daken en heb dat dus ook met mijn studie gedaan. Vijf jaar lang om precies te zijn en toen, toen wilde ik het opeens niet meer. Dat vinden mensen toch raar? Dat vinden ze vast stom en laf. Zo ging het in mijn hoofd. Het voelde alsof ik faalde, alsof ik opgaf. Nu heb ik de studie gevonden die ik wil doen en ik ben er keihard voor aan het werken om dat te bereiken. Alle belangrijke vakken weer leren, examens oefenen en iedere dag blokken op mijn oude examenbundels. En ik doe het met liefde, want volgend jaar wil ik naar Utrecht om daar mijn dromen te verwezenlijken. Mijn organisatorisch talent te combineren met mijn passie voor kunst. En wederom, iedereen mag het weten!

Vorige bericht
Volgende bericht

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge